همانطور که می دانید در پست قبلی شروع به بیان مسائل تجوید کردیم که در ادامه به موضوع ( وقف و ابتدا ) می رسیم.
باب وقف و ابتداء از مباحث مهم قرائت کلام الله مجید است.پس از فراگیری «تجوید» آموختن محل های وقف و وصل و ابتداء، آغاز می گردد.
البته ما در اینجا فقط به شرح مختصر «طرق وقف بر آخر کلمات» و نیز «علائم وقف» و «نحوه ابتداء کلمات به همزه وصل» می پردازیم.
طرق وقف بر آخر کلمات
وقف بر آخر کلمات به دو روش صورت می گیرد : ۱- اِبدال ۲- اِسکان
وقف ابدال
ابدال یعنی «تبدیل کردن – دگرگون نمودن». در این نوع وقف حرف آخر کلمه به هنگام وقف به حرف دیگری تبدیل می شود. وقف ابدال دو مورد دارد:
1- وقتی آخر کلمه تاء گرد(ة) قرار دارد، این نوع تاء در وقف به «هاء ساکنه» تبدیل می گردد.
مثال : ( رَحمَةً- رَحمَه )، ( نِعمَةٍ – نِعمَه )، ( اَلتَّوریة – التَّوریه ) و …
2- در کلماتی که به تنوین نصب ( __ً) ختم شده اند، این تنوین در وقف تبدیل به الف مدی می شود.
مثال : ( حِساباً – حِسابا )، ( غَفوراً – غَفورا )، ( کریماً – کریما )، ( هُدیً – هُدی ).
وقف اسکان
اسکان به معنی «ساکن نمودن» و در اصطلاح قرائت، عبارت است از این که : حرف آخر بقیه کلمات ( غیر از موارد ابدال )، با هر حرکتی در هنگام وقف ساکن می گردد.
مثال : ( مَقاعِدَ – مَقاعِد )، ( کُتُبِ – کُتُب )، ( یَومُ – یَوم ) و …
بدیهی است کلماتی که حرف آخرشان ساکن است و یا به حروف مدی ختم شده اند، بدون تغییر، وقف می شوند.
مثال : لا تَذَر – سُطِحَت – کُوِّرَت و …
التماس دعا
No comments:
Post a Comment